Kategoria: Kultura

Msza św. w perle manieryzmu, obrzęd dożynkowy, prezentacje kulinarne kół gospodyń wiejskich, wizyta kandydata na senatora i zabawa. W Żórawinie odbyły się 2.09.2023 r. dożynki gminne.  

Perłą manieryzmu nazywany jest kościół pw. Trójcy Świętej, położony na wyspie, pełen skarbów sztuki. Są to skarby sztuki manierystycznej. I to w najlepszym wydaniu. Polscy muzealnicy zamierzali utworzyć tu muzeum manieryzmu, skończyło się na wywiezieniu najcenniejszych eksponatów do muzeów narodowych. Ale nawet to, co  pozostało w kościele,  sprawia, że przyciąga on uwagę turystów i nowożeńców, chcących powiedzieć sakramentalne „tak” w niezwykłej scenerii.

Mszę zakończyło odśpiewanie „Te Deum” i poświęcenie wieńców dożynkowych. Korowód dożynkowy przeszedł na stadion, gdzie odbyło się misterium dożynkowe. Na scenie można było zobaczyć m.in. żniwiarzy, to ukłon w stronę tradycji, jako że nikt już zboża kosami nie kosi. Jan Żukowski, wójt gminy Żórawina, odebrał z rąk starosty i starościny dożynek bochen chleba wypieczony z mąki z tegorocznego zboża, z prośbą, by tak dzielił chleb, by dla każdego go starczyło. Chleb to w polskiej kulturze to świętość. Bardzo często go ludziom w przeszłości brakowało.

W perspektywie są wybory parlamentarne, więc wizyty kandydatów na senatorów i posłów na takich wydarzeniach, jak dożynki, nie dziwią. W Żórawinie pojawił się Kazimierz Michał Ujazdowski, dotychczasowy senator, w przeszłości europoseł. Bardziej mieszkańców poruszają jednak przyszłoroczne wybory samorządowe. W gminie Żórawina przymierzają się do fotela wójta cztery osoby. Obecny wójt nie wie, czy będzie kandydował. Jeśli będzie, wspomniana czwórka ma nikłe szanse na wygraną. Jan Żukowski wyprowadził gminę na finansową prostą i kieruje nią kolejną kadencję. Ludzie mają do niego zaufanie. 

Na zdjęciu: ceremoniał dożynkowy.

Tekst i fot. Marek Perzyński      

Byłe opactwo cysterskie w Henrykowie – pomnik kultury polskiej – jest co roku miejscem, do którego przybywa pielgrzymka osób niepełnosprawnych, ich rodzin i przyjaciół. W tym roku miała wymiar szczególny – odbyła się już po raz 10. Zaplanowana została na ostatni dzień wakacji, 31 sierpnia.

Mszy świętej we wspaniałej scenerii kościoła cystersów przewodniczył arcybiskup Józef Kupny, metropolita wrocławski. Otrzymała wspaniałą oprawę – organów, młodzieżowej grupy wokalnej i orkiestry, która na podniesienie zagrała fanfary.

Pielgrzymka do Henrykowa jest wyjątkowym wydarzeniem społecznym – przeciwdziała wykluczeniu społecznemu, uwrażliwia na problemy ludzi niepełnosprawnych. Współorganizatorem spotkania jest Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Sprawność młodzieży w zestawieniu z niedomaganiami fizycznym osób niepełnosprawnych daje obraz, obok którego nie sposób przejść obojętnym. Nie ma lepszej lekcji wychowawczej, ale tego zadania wciąż – jako społeczeństwo – nie odrobiliśmy. Pokazują to zmagania dzieci niepełnosprawnych z Wrocławia, które mają utrudniony dostęp do edukacji od kiedy miasto Wrocław zlikwidowało ich ośrodek.

• Uczyniono tak mimo społecznych protestów i sprzeciwu kuratorium oświaty i wychowania – przypomina Małgorzata Calińska-Mayer, radna wojewódzka, przewodnicząca Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Sejmiku Województwa Dolnośląskiego, która przyjechała 31 sierpnia br. do Henrykowa, aby wesprzeć osoby niepełnosprawne w ich walce o godne życie (na zdjęciu pierwsza z prawej podczas wejścia celebransów przed ołtarz).

Tekst i fot. Marek Perzyński ©®

Teatr Polski we Wrocławiu – jako wiodąca placówka tego typu na Dolnym Śląsku z racji m.in. posiadanego potencjału (trzy sceny, zaplecze techniczne włącznie z pracowniami, liczący ponad 50 osób zespół aktorski, tradycja sięgająca 1945 r.) jest jednym z ważniejszych czynników budujących prestiż lokalnej społeczności i wpływających na jakość życia.

Prestiż jest wartością ekonomiczną, a tym samym kultura – choć wymaga nakładów finansowych – jest jednym z ważniejszych czynników wpływających na gospodarczą atrakcyjność regionu. O tym, jak bardzo czynnik ten brany jest pod uwagę w społeczeństwach wysoko rozwiniętych, świadczy – obserwowana m.in. na Dolnym Śląsku zwłaszcza w obszarze Sudetów – migracja młodego pokolenia z mniejszych miast do dużych ośrodków, czemu towarzyszy argumentacja – „bo tam, gdzie mieszkałem nic się nie działo”.

W przypadku Teatru Polskiego następuje sprzężenie zwrotne – przygotowując ofertę kulturalną angażowani są często partnerzy z sektora gospodarczego, dzięki czemu instytucja jest w stanie zrealizować np. nowy spektakl wymagający dużych nakładów ekonomicznych. Biznes – angażując się w tę sferę życia – traktuje to przedsięwzięcie nie jako wydatek, ale inwestycję. Jakość życia mieszkańców – a tym samym zadowolenie z zamieszkania w danym regionie – wiąże z nim ludzi, co ma istotny wpływ na stabilizację na rynku pracy. Posiadanie teatru nobilituje, wskazuje na możliwości i aspiracje lokalnej społeczności, wspomaga budowanie relacji międzyludzkich, jest jednym z czynników, który wpływa na jakość życia i w efekcie na stan gospodarczy regionu.

Teatr Polski we Wrocławiu – instytucja wspófinansowana przez samorząd wojewódzki i resort kultury – de facto spełnia funkcję instytucji narodowej. W naturalny sposób współpracuje z uczelniami wyższymi, wspomagając je w obszarze edukacyjnym, udostępniając w celach naukowych choćby swe archiwum literackie. Jest też miejscem, w którym poprzez otwarcie swej przestrzeni dla różnych środowisk – choćby scenę dla teatrów typu off, galerię w gmachu głównym, działalność edukacyjną prowadzoną również wprost w szkołach – otwiera nie tylko na nowe doznania, ale spotkania z wielką literaturą, zachęcając do twórczych poszukiwań. Tym samym wspomaga proces budowania społeczeństwa obywatelskiego, które w gospodarce rynkowej –opartej na nowych technologiach – ma do spełnienia kluczową rolę. Z tej perspektywy planowany proces digitalizacji zbiorów zasobu archiwum literackiego Teatru Polskiego we Wrocławiu jest zadaniem o znaczeniu fundamentalnym.

Na zdjęciu: fragment spektaklu „Xsięgi Schulza” w reż. Jana Szurmieja.

Tekst i fot. Marek Perzyński